Сите организации за човекови права усвојуваат кодекси со кои ги усогласуваат своите цели и активности. Декларацијата за човекови права во областа на менталното здравје ги опфаќа водечките принципи на CCHR како и стандардите за кои CCHR постојано и немилосрдно истражува и ги обелоденува психијатрите кои истите ги прекршуваат како основни човекови права.

А. Правото на согласност дадена врз основа на претходни и целосни информации, под кое спаѓаат:

1. Научен/медицински преглед со кој се потврдуваат наводните дијагнози на психијатриско растројство и правото да се побијат какви било психијатриски дијагнози за ментална „болест“ која не може медицински да се потврди.
   
   
2. Целосно обелоденување на сите документирани ризици од кој било предложен медикамент или „третман“.
   
   
3. Право на информираност за сите достапни медицински третмани кои не вклучуваат администрирање на психијатриски лек или третман.
   
   
4. Право да се одбие каков било третман што пациентот го смета за штетен.
   

Б. Ниту едно лице не смее да добие психијатриско или психолошко лекување против негова волја.

В. На ниту едно лице, маж, жена или дете, не смее да му биде ускратена личната слобода поради ментална болест, односно, без фер судење со поротата и без соодветно правно застапување.

Г. Ниту едно лице нема да биде примено или задржано во психијатриска институција, болница или установа поради неговите политички, верски или културни убедувања и практики.

Д. Секој пациент има:

1. Право да биде третиран достоинствено како човечко битие.
   
   
2. Право на болнички удобности без разлика на раса, боја, пол, јазик, религија, политичко мислење, социјално потекло или статус, стекнати со раѓање или со имот.
   
   
3. Право на темелен, физички и клинички преглед од надлежен лиценциран општ лекар по сопствен избор, за да се осигура дека нечија ментална состојба не е предизвикана од неоткриена и нетретирана физичка болест, повреда или дефект и право да се бара второ медицинско мислење по сопствен избор.
   
   
4. Право на целосно опремени медицински установи и соодветно обучен медицински персонал во болниците, за да може да се вршат компетентни физички, клинички прегледи.
   
   
5. Право да се избере видот или типот на терапија што ќе се користи и право да се разговара за ова со општ лекар, исцелител или свештеник по сопствен избор.
   
   
6. Право на пациентот да му бидат јасни и разбирливи сите несакани ефекти од кој било понуден третман, во писмена форма и на негов мајчин јазик.
   
   
7. Право да се прифати или одбие третман, но особено, право да се одбие стерилизација, третман со електрошок, инсулински шок, лоботомија (или која било друга психо-хируршка операција на мозокот), аверзивна терапија, наркотерапија, терапија со длабок сон и секакви медикаменти кои предизвикуваат несакани ефекти.
   
   
8. Право на поднесување на официјални жалби, кои нема да предизвикаат одмазда, до независен одбор кој е составен од не-психијатриски персонал, адвокати и лица кои не се лекари. Со жалбите може да се опфати секакво мачење, сурово, нечовечко или понижувачко постапување или казна кои лицето ги претрпело додека било под психијатриска грижа.
   
   
9. Право на личен советник и правен советник и право да се преземаат правни дејствија.
   
   
10. Право на лицето да се отпушти самото од болница, во секое време како и право да биде отпуштено без ограничување, без истото да се смета за прекршок.
    
    
11. Право да управува со сопствениот имот и работи со правен застапник, доколку е потребно, или ако судот го процени неспособно, да има назначен извршител од државата кој ќе управува со истите, додека лицето не се прогласи за способно. Таквиот извршител е одговорен пред најблиските на пациентот, или пред неговиот правен застапник или старател.
    
    
12. Право да се видат и поседуваат болничките досиеја и да се преземат правни дејствија во врска со какви било лажни информации содржани во нив, а кои можат да му наштетат на угледот на лицето.
    
    
13. Право да се преземе кривично дејствие, со целосна помош на органите на прогонот, против кој било психијатар, психолог или болнички персонал за каква било злоупотреба, лажно затворање, напад поради третман, сексуална злоупотреба или силување, или какво било нарушување на законот за ментално здравје или друг закон. Како и право на закон за ментално здравје со кој не се простуваат ниту намалуваат казните за криминален, навредлив или несовесен третман на пациенти извршени од кој било психијатар, психолог или болнички персонал.
    
    
14. Право да се тужат психијатри, нивните здруженија и асоцијации, институција или нејзин персонал, за незаконски притвор, лажни пријави или штетно постапување.
    
    
15. Право на работа или одбивање да се работи, и право да се добие правичен надоместок на плата споредлива со платата уредена од државата или со колективен договор за таквата или слична работа, и тоа за секоја работа кое лицето ја извршило пациентот било хоспитализирано.
    
    
16. Право на образование или обука преку кои ќе му се овозможи на лицето да  заработува за живот откако ќе биде отпуштено, и право на избор за тоа каков вид на образование или обука ќе добие.
    
    
17. Право да прима посетители и свештеник од сопствена вера.
    
    
18. Право на упатување и примање телефонски повици и право на приватност во однос на сета лична влезна и излезна кореспонденција.
    
    
19. Право слободно да се приклучува или да не се приклучува на која било група или лице во психијатриска установа, болница или установа.
    
    
20. Право на безбедна средина без притоа да има во својата околина лица кои се сместени поради криминални дела.
    
    
21. Право да биде со други од сопствената возрасна група.
    
    
22. Право да носи лична облека, да поседува лични предмети и право на безбедно место каде ќе ги чува истите.
    
    
23. Право на секојдневна физичка активност на отворено.
    
    
24. Право на правилен режим на исхрана и на три оброци дневно.
    
    
25. Право на хигиенски услови, неоптоварени простории со премногу луѓе и на доволно, непречено слободно време и одмор.